Prawo do prywatności jest tyleż święte, co kruche. Jego kruchość spowodowana jest zarówno arogancją władzy, która w imię własnych interesów prawo to chętnie narusza, podsłuchując i inwigilując obywateli, jak i głodem mediów, które wykorzystają każdą okazję, by sprzedać się lepiej
Życie Tadeusza Gadacza przedstawione w komiksowej formie wywiadu w świątecznym „Dużym Formacie” poraziło mnie. I to nie tylko dlatego, że nie znoszę komiksów ani (pop)dziennikarzy, którzy jak nie pogrzebią w czyimś prywatnym życiu, to się czują zawodowo niespełnieni. Nie, nie dlatego
W Polsce jest wiele kobiet, które zajmują się sprawą dyskryminacji, ale nie mają one wielkiego przebicia. I niemal żadnego przełożenia na polityczną władzę. Również dlatego, że nie mają pomocy mediów i wpływowych dziennikarek
Polska jest jedynym krajem w Europie, w którym wolność ekspresji może być tłumiona i ograniczana przez ochronę „uczuć religijnych”
„Jesteśmy najbardziej konserwatywnym społeczeństwem w Europie” - twierdzi prof. Janusz Czapiński. W czym ten konserwatyzm się przejawia? Bynajmniej nie w obronie krzyży czy przywiązaniu do naszej martyrologicznej przeszłości. Polak interesuje się własną rodziną. I jeśli jakaś przyszłość go obchodzi, to przyszłość własnych dzieci
Armia musi mieć broń, edukacja musi wspierać się na jakiś programach, ministerstwo do spraw równości musi opracowywać i wprowadzać ustawowe mechanizmy przeciwdziałające dyskryminacji i zwiększające wpływy kobiet na życie publiczne. Wie o tym cały świat, a minister Radziszewska wierzy wyłącznie w perswazję
Polskie wsie i miasteczka zimą są martwe. Każdy siedzi w domu, nie zagląda nawet do sąsiada. Nie ma miejsc, gdzie można by się spotkać. Tylko w niedzielę wymienia się ze znajomym w kościele znak pokoju i pędzi do swojego domu; do telewizji, do afer, rozrywki i sportu. Małe wspólnoty w Polsce zamierają
Narzekanie na służbę zdrowia jest równie powszechne jak narzekanie na pogodę. To stajnia Augiasza i trzeba herkulesowej odwagi, by ją zreformować, a także niemałych nakładów finansowych. Ale można zrobić jeszcze coś, bez żadnych środków. Wystarczy dobra wola i empatia
Jan Maria Rokita, polityk, patriota, felietonista, autor słynnej obserwacji o roli kobiet w polityce: „Znam kobiety, które pod wpływem władzy stały się nieznośnymi, brutalnymi babsztylami. Niektórym z nich zmieniały się twarze i zanikał biust” („Twój Styl”, 9/1998), znów zabrał głos na ten temat. I znów z wielkim znawstwem problemu. („Dziennik”, 22.02).
Artur Domosławski napisał książkę, która będąc bardzo ważną, żyje już własnym życiem, niejako poza tekstem. Żyje w świecie opinii publicznych i w świecie magla. Bo dziś czytelników jest znacznie mniej niż sędziów
8 marca minął - jak zwykle - jako bardzo dziwny dzień w roku. Dzień, w którym różne osoby czują się upoważnione nie tylko do prawienia banalnych komplementów kobietom, ale również do zabierania głosu w ich sprawie
Zamrażarka jest pojemna. Leżą w niej prócz „parytetów” projekty ustaw dotyczące edukacji seksualnej (od października 2008), rzecznika ds. przeciwdziałania dyskryminacji (konieczność jego powołania wynika z dyrektyw unijnych), ustawa o mikrożłobkach i przedszkolach, ustawa o rodzinach zastępczych
Niemal cała Europa mówi o aferach pedofilskich w Kościele. Dlaczego Polski Episkopat, zawsze tak żywo reagujący na różne wydarzenia w życiu publicznym (ostatnio: krytyka ustawy o przemocy domowej w imię ochrony świętości rodziny), milczy?
We Francji coraz wyraźniejszy staje się podział nie tyle na dwie orientacje polityczne, co na dwa typy wrażliwości